Αληθινές σκέψεις για τις στιγμές που ζούμε

Παράξενες μέρες, παράξενη εποχή. Πέρα από τις οδηγίες και τις ενημερώσεις, χρειάζεται να κατανοήσουμε πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να μείνουν στο σπίτι, άνθρωποι που έχουν αναλάβει την φροντίδα ευάλωτων ομάδων, ασθενών (σωματικά ή ψυχικά, ενηλίκων ή παιδιών), προσφύγων και μεταναστών, ασυνόδευτων ανηλίκων...

Kαι αυτές τις στιγμές που κλεισμένοι στα σπίτια συνειδητοποιείτε ίσως το δικαίωμα στη φροντίδα, την υγεία και τη ζωή, αναλογιστείτε πως για τις ευάλωτες αυτές ομάδες το δικαίωμα αυτό ήταν και είναι κάθε μέρα ενα ζητούμενο και είναι από τις φορές που όσοι εργαζόμαστε μαζί τους χρειάζεται να το υπενθυμίσουμε και να το προστατεύσουμε.. Γιατί όταν δουλεύεις με ανθρώπους, δεν είναι απλά μια δουλειά… Είναι η ζωή τους και η ζωή μας.. Προστατεύοντας τη μια προστατεύεις και την άλλη... κι αυτό δεν σταματάει... Γιατί αυτή η δυστοπία που ζούμε αν κάτι μπορεί να μας αφήσει είναι να μας πετάξει στα μούτρα πως έχουμε όλοι το ίδιο αναφαίρετο δικαίωμα στην υγεία, την φροντίδα και τη ζωή...

*Η Έλλη Αβραμίδου εργάζεται ως ψυχολόγος στο Κοινωνικό ΕΚΑΒ

Style Selector

Layout Style

Predefined Colors

Background Image